Over Dominique van Breenen

Als liefhebber van dans (dansimprovisatie en de vijf ritmes) kwam ik negen jaar geleden in aanraking met Biodanza. Mijn eerste ervaring gaf me een dusdanig plezierig gevoel dat ik al snel ging uitkijken naar de volgende Biodanza dansavond. (een heerlijk gevoel dat ik sinds mijn basketbalperiode niet meer zo sterk ervaren had).
Zo nestelde voordat ik het wist, Biodanza zich in mijn hart.
Meest memorabel voor me was, dat ik al na een paar maanden nog maar nauwelijks stotterde. Iets waar ik mijn hele leven last van gehad had. Door het plezierige karakter van de avonden en het feit dat ik kon zakken in mijn lichaam, op een heel speelse manier, kon er een geheel nieuwe wereld voor me open gaan. Een wereld die me uitnodigde om me te laten omscholen van financieel expert tot een communicatieman.
Een baan waarvan ik nooit had gedacht deze ooit te kunnen vervullen.
Bovenal ben ik meer en meer gaan genieten van veelal de kleine dingen in het leven zoals eten koken, uit eten gaan, wandelen in de natuur, afspreken met vrienden, omgaan met collega’s, het mogen kiezen en bovenal het contact met ‘nieuwe’ mensen.


De volgende tekst komt uit het voorwoord van mijn monografie:

Een speciaal dier die mij hielp groter te worden, was de Aap. Als kind was ik gek op voetbal. (tijd waarin het Nederlands elftal wereldwijd opzien baarde met het totaal voetbal). Spelend met mijn klasgenoten op het zand en tussen de bomen hadden we het voetbalveld op een aantal momenten van de dag voor ons alleen. ( 7, 8 jarigen mochten eerder naar huis dan de ouderejaars).
Op het moment dat ik niet meer wist hoe mijn tegenstanders te passeren, of omdat ik simpelweg vermoeid was, riep ik de hulp in van de aap. Ik vertelde mezelf hardop dat ik een aapje was dat uitwandelen ging, op zoek naar avontuur. Het vervolg kon bijvoorbeeld zijn: hij was een beetje moe, en toen draaide hij naar rechts en naar links en ging iemand voorbij (passeertruc) en kwam toen de volgende tegen en het aapje wilde vriendjes maken, maar had eerst nog iets anders te doen: schot op doel, onverwachts, doelpunt! Nooit was van tevoren bekend hoe het avontuur zou gaan lopen, hoe lang het zou gaan duren, wie de aap zou ontmoeten en vanwaar de aap zou schieten. Momenten waarop ik me heel speels, avontuurlijk, tijdloos, plezierig, bewust en gelukkig voelde.

Met Biodanza merk ik dat het aapje meer en meer in me terugkeert. Stapje voor stapje stelt Biodanza me in staat om me mijn lichaam weer als een eenheid te laten voelen. Zodat ook spelen als een aap weer langzaam kan terugkeren.

Dat Biodanza je ook mag inspireren het leven te omarmen zonder terughoudendheid. Zo vaak landt de aap tenslotte niet op aarde….Ha Ha.